ΘΗΣΕΑΣ...!

Ο Θησέας σηκώνει το θεόρατο βράχο και βρίσκει το σπαθί και τα
σαντάλια του πατέρα του. Πίσω του είναι η µητέρα του, η Αίθρα, που τον κατευθύνει.
Αρχαίο ελληνικό ανάγλυφο.

ΘΗΣΕΑΣ……

Τον βασιλιά των Αθηνών, η πίκρα μυαλοδέρνει

γιατί θρονοδιάδοχο, η τύχη δεν του στέλνει.

Κι’ αποφασίζει στους Δελφούς, να πάει να ρωτήσει

ανε του μέλλουν οι Θεοί, παιδί για να αποκτήσει..

Καθησυχάζουνέ ‘ντονε, υπομονή άς έχει

και τον καλοτυχίζουνε, λέγοντας να προσέχει,

στο δρόμο της επιστροφής, να μή παραλογίσει,

να μή μυαλοσαγηνευτεί, και να κρασομεθύσει..

Γιατί τ’ ασκιά απου κρατά, μπορεί να μή μιλούνε

μα μέσα ντους τα μυστικά, των πόθων του κρατούνε.!!!

Φαίνεται ότι το μυαλό, τ’ Αιγέα δεν νογάει

και επεξήγηση χρησμού, απου αλλού ζητάει.

Τον δρόμο της επιστροφής, παίρνει για την Αθήνα

και σταματά μεσόστρατα, στην σύμμαχο Τροιζήνα.

Εκεί τον καλοδέχεται, ο βασιλιάς Πιτθέας

και τον χρησμό του μολογεί, αυθόρμητα ο Αιγέας..

Λέγει του, ότι ούτε αυτός, το ‘νε καταλαβαίνει

μ’ αυτός ο πονηρός νογά κι’ άλλα στον νού του φέρνει.!

Στρώνει τραπέζι πλούσιο, να τον ευχαριστήσει

σαν φίλο και σαν βασιλιά, να τον φιλοξενήσει.

Τσ’ ασκούς ανοίγει του κρασιού, και βάνουνε να ποιούνε.

άραγες ίντα μυστικό, εσώκλειστο κρατούνε.!

Μα ο Πιτθέας είχενε,απ’ την αρχή νοήσει

και βάλθηκε τον βασιλιά, Αιγέα να μεθύσει

για να τον σπρώξει ύστερα, στης κόρης του την κλίνη

κι’ η βασιλοπατρότητα, σ’ αυτήν να παραμείνει.

Πού το μυαλό του συνετού, Αιγέα να ξυπνήσει

κι’ ετσά χαρά ποιός διώχνει την, χωρίς να τη νε ζήσει.

Αυτοπαρασυρόμενος, από την παραζάλη,

στης Αίθρας παραδίνεται, την φλογερή αγκάλη

κι’ ο ξελογιάρης έρωτας, το ‘νε σαρκοτιλύγει

και με τσι Αίθρας το κορμί, το λάγνο το νε σμίγει.!

[..το ίδιο βράδυ δυό φορές, η Αίθρα ζευγαρώνει

στον ύπνο και στον ξύπνιο της, μα δεν το φανερώνει.

Του Ποσειδώνα την μορφή, στο όνειρό της βλέπει

κι’ αιχμάλωτη του πόθου ‘ντου, ηθελημένα πέφτει..!!]

Συνηθισμένοι ήτανε οι βασιλείς σε τέτοια,

ερωτοπαιγνιδίσματα και δεν χαλούσαν κέφια.

Ούτε και πολυνοιάζοταν, τί θα απογεννούνε,

οι γόνοι τους εις την ζωή, άμα φανερωθούνε.!

Μα ο Αιγέας εύχαρις, δεν σκέφτεται κινδύνους

αφού δεν τεκνοποίησε, με τσ’ άλλες του συζύγους.

Και με ικανοποίηση, γροικά απ’ τον Πιτθέα

η Αίθρα πως κυοφορεί, τον γόνο του Αιγέα.!

Δεν δείχνει να σκοτίζεται, η γρηγορούσα σκέψη

που στην Αθήνα βιάζεται, πίσω να επιστέψει,

διότι καιροφυλακτεί, εκεί ο αδελφός του

και κινδυνεύει απ’ αυτόν, ο θρόνος ο δικός του.!

Κι’ όταν θα ‘ρθεί ώρα καλή, η Αίθρα να γεννήσει

γερό παιδί αρσενικό, θα τ’ αποκαταστήσει.!

Τον θρόνο τον βασιλικό, τσ’ Αθήνας θα του δώσει

και εις το Πανελλήνιο, η δόξα ‘ντου θ’ απλώσει.!

Το ξίφος το βασιλικό και τα ποδοσανδάλια

αφήνει αναγνώρησης, αδιάψευστα σημάδια.

Ένα δυσκολοκίνητο, βράχο ανασηκώνει

τυλίγει τα προσεχτικά και τ’ αποκατοχώνει,

αφήνοντας  παραγγελιά, στην Αίθρα σαν μητέρα,

να μή ξεμαρτυρήσει ‘ντου, ποιόν έχει για πατέρα.

Αν είναι γιός όπως ποθεί και καλομελετάει,

όταν θα γίνει έφηβος, στον βράχο να τον πάει.

Κι’ όταν θα βρεί την δύναμη να τον ανασηκώσει

τότες να ψάξει να τον βρεί και να τον ανταμώσει..!!!

Αλληθοξετελέψανε, τα πού ‘γνωσε ο Αιγέας

έφηβος πιά και ικανός, στέκεται ο Θησέας,

με τα σανδάλια στους μηρούς, καλοσφιχτοδεμένα

και το σπαθί να μαρτυρά, άξιας μάνας γένα.!

Το μυστικό του βασιλιά, πατέρα ‘ντου του λέει

και πού θα ψάξει να τον βρεί, τον μυαλοσυμβουλεύει.

Των Αθηνών τον ένδοξο, εξουσιάζει θρόνο

που θα τον χρήσει βασιλιά και πατροκληρονόμο.

Και ο Θησέας ξεκινά, της τύχης την πορεία

την εδική του γράφοντας, ένδοξη ίστορία..!!!!!!

                                  Γιάννης Διαμαντάκης...2012

ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ..!

ΘΗΣΕΩΣ…Κατορθώματα..καθ’ οδόν…Τροιζήνας……Αθήνας.!!!!

…Στο νού μου έρχεται ο γιός, του βασιλιά Αιγέα

και τσ’ Αίθρας της Τροιζήνιας, που ‘λέγανε Θησέα.!

Σανδαλωμένο τον θωρώ, με το σπαθί στο χέρι

να ξεπαστρεύγει τσι κακούς, απ’ τσ΄ Αττικής τα μέρη..!

Φεύγει απ’ το βασίλειο της μάνας την Τροιζήνα

κι’ οδεύει στου πατέρα του την χώρα, την Αθήνα..

Κακοποιοί και λήσταρχοι τον περιμένουν όμως

άγνωστος κι’ επικίνδυνος και δύσβατος ο δρόμος..!!!

….- Κοντά εις την Επίδαυρο, βρίσκει τον Περιφήτη

ήτανε γιός του Ήφαιστου, του μεταλοτεχνίτη,

του κουτσοπόδαρου Θεού, του μυαλοκατεργάρη,

του οπλοκατασκευαστή, του θυμοπεισματάρη..

Το σιδερένιο ρόπαλο, πού ‘χε σφυριλατήσει

ο κύρης του, δέν ‘μπόρεσε να το ‘νε βοηθήσει..

Εις του Θησέα το σπαθί, επάνω τερματίζει

και τ’ Αραχναίου ο έμορφος, δρυμός ξεμαγαρίζει..!!!!

….-Εις της Κορίνθου τον Ισθμό, στις Κεχρεές πλησίον

παραφυλά ο δεύτερος, ληστής των διοδίων..

Ο επωνομαζόμενος, Σίνης Πιτιοκάμπτης

κι’ αλλοίμονό του που περνά απο εκεί διαβάτης..

Τσι ποιό ψηλές πευκοκορφές, διαλέγει και λυγίζει

από τα πόδια τον κρεμά και τον σαρκοξεσκίζει.!!

Σαν τα σφαχτάρια κρέμονται, που αιματοσταλάζουν

και σαρκοφάγα όρνεα, τ’αργοκατασπαράζουν.!

Μα του Θησέα το κορμί, δέν είναι των χεριών του

ούτε ευκολοδένονται, οι κνήμες των ποδιών του.

Τον Σίνη ρίχνει κατα γής και τον ποδαροδένει

και τιμωρεί ‘τονε σκληρά, ετσά απου του βγαίνει

Ψηλά στα πεύκα τον κρεμά, τα αιματοβαμένα

και εις τα δυό χωρίζονται, τα μέλη του σκισμένα

Είναι του Ποσειδώνα γιός, του νεροφουρτουνιάρη

που του θαλασσοκράτορα, το χρίσμα έχει πάρει.

Πελάγη και ωκεανούς, κοσμοεξουσιάζει

κι’ άλλοτες τσι ταρακουνεί κι’ άλλοτες τσ’ ησυχάζει.!!

….-Στου Κρομμυώνα τσι πλαγιές, μιάν αγριογουρούνα

έσπερνε την καταστροφή, την φύση εταρακούνα..

Ήταν τερατογέννημα, απ’ τσ’ Έχιδνας το σώμα

που έρπων συνεβρέθηκε, με το στοιχιό Τυφώνα..

Φαιά την ονομάζανε κι’ απ’ όπου κι’ αν περνούσε

της συμφοράς και του κακού το χρώμα εσκορπούσε..

κήπους κι’ αγρούς κατέστρεφε, ερήμαζε την φύση

ούτε δεντρί δεν άφηνε, ορθό για να βλαστήσει

κι’ ότι κινιόταν επι γής και έπεφτε μπροστά της

εκεί απόμενε νεκρό, απ’ τα δαγκώματά της

μέχρι την μέρα πού ’πεσε, στο διάβα του Θησέα

και της ζωής ήτανε, στερνή και τελευταία.!!

-Στων Γερανίων τα βουνά, στις Σκυρωνίδες πέτρες

στις κακοτράχηλες πλαγιές, στους ορθογρεμνοδέτες..

Ο Σκύρων ο Κορίνθιος, το πέρασμα ορίζει

ληστεύει τους περαστικούς, τους χαμογονατίζει..

και για να πάρουν άδεια, τάχατες να περάσουν

πρέπει, πρώτα τα πόδια του, να πλυνοξεβρωμιάσουν..

Μ’ από τα πόδια ‘ντου ορθοί, δεν ξανασηκωνόταν

στα βράχια κατρακύλαγαν και γρεμοτσακιζόταν..!!

Ήτανε του Κορίνθου γιός, του Πέλοπα εγγόνι..

κι’ απ’ του Θησέα την οργή, ούτε αυτός γλυτώνει..

Από το ίδιο βάραθρο ο Χάρος τον αρπάζει

και με τα μαυροσέντονα του άδη τον σκεπάζει…!!!!!

…-Κάπου εις τα περίχωρα, πλησίον τσ’ Ελευσίνας

στα δυτικά προάστια του κράτους της Αθήνας..

Ήταν η του Κερκύονος, παλαίστρα λεγομένη

π’ όποιος τολμήσει να διαβεί, οπίσω δεν γιαργαίνει..

Εκειά ‘χε τα λημέρια ‘ντου, στημένα ο Κερκύων

μέρα και νύχτα εξορμά και στρέφετ’ εναντίον

των διαβατοπεραστικών., τους κεφαλοκλειδώνει

στα μπράτσα του τα δυνατά και τους αργοσκοτώνει..!!

Του Ποσειδώνα ήταν γιός, δυναμοπροικισμένος

ορθό ανήμερο θεριό, γιγαντοκαμωμένος..

Μόν’ ο Θησέας μπόρεσε, να τον κατατροπώσει

και ρίχνοντάς τον καταγής, να τον αποτελειώσει..!!!!!

…-Βορείως του Σαρωνικού, στον δήμο των Μεγάρων

η κλίνη η Προκρούστιος, δουλεύγει για τον χάρον..

Με τον Προκρούστη δήμιο,τσ’ ανθρώπους να προσδένει

επάνω τζης κι’ ανάλογα, να τους μακρο-κοντένει.!

Έκοβγε απο τους ψηλους, τα άκρα που εξείχαν

και τους κοντούς ετράβαγε, μέχρι π’ ανάσα είχαν..

Κανείς δέν ξανασκώθηκε, από αυτή την κλίνη

σπαράζοντας, στον χάροντα, ψυχή και σώμα αφήνει.!!

Του Ποσειδώνα γιός κι’ αυτός, γόνος της αμαρτίας

ερωτοτροπικός καρπός, θνητής, διά της βίας..

Μα εκοσμοτερμάτισε, πάνω στην ίδια κλίνη

ήταν μακρύς και τ’ άρμοζε κι’ εκείνος να κοντίνει..

Και του Θησέα το σπαθί, τού ‘κοψε το κεφάλι

κι’ήρθε κι’αυτός στα μέτρα‘ντου,ώς έρχονταν κι’οι άλλοι.!!!

…[παράνομης Θεών σπορά, ήταν αυτοί οι γόνοι

που του Θησέα τιμωρού, η σπάθα εξοντώνει..

Κι’ αφού κι’ αυτόν Θεοσπορά, ο μυθοπλάστης θέλει

αδελφοκτόνος τιμωρός, υπήρξενε εντέλει..!!]
                                         
                                                   Γιάννης Διαμαντάκης....2012